گفته بودند كه بايد بهار را ببينيم و باور كنيم، گفته بودند پرواز را به خاطر بسپاريم كه پرنده مردنيست. اما من پرنده را خوب به ياد مي آورم، چرا كه پرواز بدون پرنده ي خيال معنايي ندارد. كركس ها هم ميپرند، آيا بايد از كركس ها پرواز بياموزيم؟ من همه چيز را به خاطر دارم. همه ي دردهايي كه قرار بود وقتي كه بزرگ تر شديم از يادمان بروند، اما حكايت را از آغاز غلط فهميده بودند، بزرگ كه شديم يادمان نميرود. عادت ميكنيم. ميشويم مجموعه اي از همان درد هاي كوچك و به ظاهر ناچيز كودكي مان. زخم هايمان خوب ميشوند و ديگر جايشان درد نميكند اما يادشان چرا، ديگر آن كودك آسوده ي ساب

ديشب تقريباً نخوابيدم انگار بعد از خوابي كه ديدم محكوم بودم به بيداري از اين خوابا زياد ميبينم اما ديشبيه اذيتم كرد خيلي زنده بود بيشتر از اون چيزي كه لازمه نشستم كتاب خوندم، بي وقفه، سبك شدم خوب بود تو يخچال هيچي نداشتيم چيپس و ماست خوردم ٥ صبح دوباره اومدم بخوابم كه ديگه خورشيد در اومد اين طلوع خورشيد هم داستان داره حسابي شايد اگه وقت بشه بگم بايد دوش بگيرم حاضر شم برم پيش بچه ها ميخوايم بريم باغ يكيشون خوش بگذره بهمون ايشالا يه تختي هم باشه من يه چرت بزنم

مدتها بود که فقط برای خودم مینوشتم. گاهی نوشتهها به یک پایان میرسیدند و گاهی هم روانه سطل اشغال میشدند. آنچنان حرفی هم برای نوشتن نداشتم. اغلب نوشتهها به افکار و اتفاقات روزانه مربوط بودند. اما بعد از یک آرامش، دوباره بیشتر فکر میکنم، بیشتر تحلیل میکنم، بیشتر به دنبال هدف میروم. زندگی گاهی واقعا به یک استراحت طولانی نیاز دارد، به مدتی نبودن، فکر نکردن، رها شدن. نه از سر تنبلی، به نظر من ما آدمها هم گاهی باطریهایمان تمام میشود. باید بی حرکت به شارژ وصل بشیم و استراحت کنیم. البته تکرار چند باره این کار تقریبا غیر ممکن است اما بای

بهش ميگن بحران بزرگسالي، مزخرف ميگن، فقط اسماي چرند دهن پر كن، من بهش ميگم پوست انداختن، ميگم جهش، اين بحران نيست، تهش يه بي نظميه كه به يه نظم منجر ميشه، البته نه هميشه، اما اكثراً.ميدوني نشونه هاش چيه؟ بذا بگم براتديگه كم تر حرف ميزني، بيشتر گوش ميدي، البته اگه همه اينو ميفهميدن الان دنيا حاي ساكت تري بود.نشونه ي ديگش اينه كه ممكنه قليت تاپ تاپ واسه يكي بزنه اما وقتي ميدوني نبايد بزنه يه كاري ميكني نزنه، حتي اگه يه مدت خفه شي، اينجوري بهتره، كم كم ياد ميگيري همه ي افسانه هاي عاشقانه بايد تو همون كتابا سر جاشون بمونن،مهم تر از همه از دست دادنو ياد مي